ВАҲДАТ — ИСТИҚЛОЛИЯТ ОМИЛИ МУҲИМТАРИН БАҚОИ МИЛЛАТ

Бисту ҳафтуми июни соли 1997, баъди музокираи тӯлонӣ ба хотири ҳифзи якпорчагии марзу буми кишвар, таъмини сулҳу субот, сарҷамъии миллат ва оромии сокинони мамлакат дар таърихи давлатдориву давлатсозии навини тоҷикон бо азму иродаи қави ва аз баракати хиради азалии миллати бостонии мо рӯйдоди бузурге арзи вуҷуд кард, ки он дар тақдири минбаъдаи мардумамон гардиши кулли ва таҳаввули бунёди гардид. Дар ин рӯзи пурфайзи таърихӣ ормони чандинсолаи халқи азияткашидаи тоҷик ба воқеият табдил ёфт, яъне Созишномаи умумӣ дар бораи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид ва бо амин ба ҷанги бародаркушӣ миёни фарзандони як миллат хотима гузошта шуд.

Ин санаи дар ҳақиқат пурнишоту ҳаётбахш дар муддати начандон тӯлонии таърихи дар қалбҳои мардуми мо маскан гирифта, ба рӯйдоди азизу гироми табдил ёфт. Созишномаи сулх барои сарзамини аҷдодии мо суботу оромии воқеиро таъмин кард, ваҳдати миллиро ба вуҷуд овард ва зиндагиеро фароҳам сохт, ки онро ҳар фарди покдилу некхоҳи мамлакат дер боз интизор буд.

Ба шарофати ҳамин сулҳу субот буд, ки мо тавонистем қувваҳои мухталифи сиёсиро ба ҳам оварда, пояҳои истиқлолияти давлатиамонро таҳким бахшем ва бо нияти нек, имони комил ва иродаи қавӣ ба бунёди давлатдориву давлатсозии навини худ оғоз намоем. Ба шарофати ҳамин сулху субот ва хиради азалии халқамон буд, ки мо хатари аз байн рафтани Ватани азизамон — Тоҷикистони тозаистиқлол ва пароканда гаштани миллати куҳанбунёдамонро пешгирӣ кардем. Фаромӯш набояд кард, ки мо Истиқлолияти давлатиро бо кашмакашиҳое, ки ба сари мо дар асоси нақшаҳои ғаразноки таҳррезигардидаи душманони миллат ба бор оварда шуд қабул намудем. Бар асари ин рӯзҳои сангину нангин сохти конститутсионӣ дар кишвари мо пурра аз байн рафта буд, вале бо шарофати баргузор гардидани Иҷлосияи 16-уми тақдирсози Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон роҳбари давлат интихоб гардидани фарзанди фарзонаи миллат Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои муаззами миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон хатари аз байн рафтани давлати тоҷикон дубора аз байн бурда шуд. Маҳз ба шарофати ҳамин сулҳу субот ва ваҳдати милли мо тавонистем барои аз бӯхрони шадиди иқтисодиву иҷтимои раҳо додани кишвар заминаи устувор гузорем. Ҳоло мардум ба фардои рӯзгори худ ва ояндаи Ватан дилпурона ва бо эътимоди қави нигоҳ мекунанд. Зеро боз ҳам аз баракати сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ дар саросари кишвар имконият фароҳам омад, ки ба сохтмони як силсила иншооти азим оғоз бахшем. Ҳар кадом аз ин иншооте, ки бунёди онхо шурӯъ шудааст, қадамхои устувори мо ба хотири таъмин намудани истиқлолияти энергетикӣ, аз бунбасти коммуникатсиони раҳо додани кишвари азизамон ва баланд шудани сатҳу сифати зиндагии мардумамон мебошад. Бо имзои Созишномаи сулх мо ба ҷанги дахшатбори дохили хотима бахшидем. Мо собит карда тавонистем, ки миллати мутамаддин ҳастем ва ҳамчун кишваре, ки аз рӯзхои мудҳиш ва сахт гузаштааст, хоҳони сулҳем ва ҳамеша ҷонибдори онем, ки дар тамоми нуқтахои доғи ҷаҳон проблемаҳо танҳо бо роҳи музокироти сиёси ҳаллу фасл карда шаванд. Вале барои мо муҳимтар аз ҳама он аст, ки бояд ба наслҳои имрӯзаву оянда дуруст фаҳмонему нишон диҳем, ки соҳибватан будан ифтихори бузург аст ва ҳамзамон бо ин, ба қадри ин неъмати бебаҳо — яъне Ваҳдат ва Истиқлолияти он расидан масъулияти бузург мебошад. Бояд қайд намуд, ки мафҳуми Ваҳдати миллӣ ва ҳифзи он дар шароити кунунӣ  дар хатти муқаддами ҳар як банди Паём  чун муҳимтарин рукн ва василаи ягонаи амалӣ гардидани тамоми ҳадафҳои неки Ҳукумати Тоҷикистон аз худ дарак медиҳад.,Зеро маҳз Ваҳдати миллӣ, Истиқлол ва сулҳу амонӣ аст, ки Президенти маҳбуби кишвари мо муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сарнавишти халқи хешро аз тариқи Паём муайян мекунад ва оид ба ин арзиши воло дар Паём чунин ёдоварӣ кардаанд.

«Мо бояд мисли ҳамеша  сарҷамъу  муттаҳид, бошем, Ватанамонро сидқан дӯст дорем, онро соҳибӣ кунем, ҳисси баланди миллӣ дошта бошем, аз тоҷик будани худ ифтихор намоем ва доим дар фикри фарзандони худ, хушбахтиву осоиши онҳо,ободии Ватан,миллат ва давлати хеш бошем. Зеро ба иттиҳоду сарҷамъи ,ваҳдвати миллӣ,ватандӯстиву ватанпарастӣ ва сайъю талоши хастанопазири ҳар фарди ҷомеаэътимод итминон дорам. Хуб медонем, ки мо бо чунин мардуми ватандӯсту  заҳматкаш тамоми нияту нақшаҳои некамонро дар солҳои наздиктарин амалӣ мегардонем ва Тоҷикистони азизамонро  ба як кишвари пешрафтаву неруманд ва ободу сарсабз табдил медиҳем». Дар ҳақиқат, низоми густурдаи давлатдорӣ танҳо аз мавҷудияти ваҳдати комил тақвият меёбад. Арзишмандтарин ҷанбаи ҳастӣ ва саодати инсоният Ваҳдат аст. Аз таърихи башарият ба мо маълум аст, ки аз сапедадами таърих ду неруи ба ҳам муқобилу оштинопазир ба ҳам рақобат доштаанд. Яке маърифат, ки сарчашмаи тамоми илмҳои башарият аст ва дигаре ҷаҳолат, яъне ифрот, хиёнат, фисқу фуҷур, ваҳшоният, ҷаҳл ва торикии донишу имон. Дар ин марҳилаи тақдирсоз мо бояд бо зиракии сиёсӣ, дониши васеъ, ҷаҳонбинии дақиқ, имконот, таҷриба, шуури дунёдаркӣ дар атрофи Президенти мамлакат сарҷамъ шуда, нагузорем, ки ягон неру ё ҳаракат ба дастовардҳои Истиқлол ва Ваҳдати  мо халал эҷод кунад.

Мардуми мо, хусусан ҷавонон бояд донанд, ки тундравию худхоҳи, ҷангу хунрези оқибатхои даҳшатнок ва фоҷиабор дорад. Мусаллам аст, ки ҳокимияти суди дар фаъолияти худ пеш аз хама талаботи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон, конунхои амалкунанда, дастуру супоришхои Президенти кишвар Пешвои миллат Асосогузори сулху Вахдати милли Ҷаноби Оли мўхтарам Эмомали Раҳмонро, сармашќи кори худ медонад. Имрӯзҳо мо ҳамчун узви ҳокимияти суди бо дигар қишрҳои ҷомеа вазифадор хастем, ки ҳадафу мақсад ва ғойяҳои созандаву муттаҳидкунандаи Ваҳдати миллиро ба ҳар як шаҳрванд тарѓибу ташвиќ кунем. Дар замири одамон арзишҳои волои инсонӣ, некиву накукорӣ, фарҳангпарвариро ташаккул диҳем ва онҳоро ба роҳи рост ҳидоят намоем. Барои тақвият ва устувории Ваҳдати миллӣ мебояд чавононро дар руҳияи худогоҳиву ватандустӣ, масъулиятшиносӣ, бунёдкориву созандагӣ тарбия кард. Пеши роҳи онҳоро аз шомил шудан ба созмонҳои терористӣ ва экстермистӣ гирем, бегонапарастиву  таќлидкорӣ ва  ҳуруфотро аз ќалби онхо берун созем. Ваҳдати миллӣ омили муҳимтарини баќои миллат, вантандорӣ ва давлатдорӣ дар кишвари сохибистиќлоламон мебошад.  Мо бояд ба рушди такомули маънавият, иттиҳод, садоқат ва дилбастагӣ Ваҳдати миллиро чун руҳи миллат ва азамати ҷовидона ба ояндагон ба саломат бирасонем. Бинобар ҳамин барои Ватани азизамон — Тоҷикистони соҳибистиқлол сулҳу суботи абадӣ ва фазои орому пешрафт орзумандам.

Поянда ва ҷовидон бод ваҳдат, иттиҳоди миллати куҳанбунёд, сулҳдӯст ва фарҳангпарвари тоҷик!

Раиси суди ноҳияи Ишкошим
Искандархонзода Б.А